Mendil Satan Çocuklar

Mendil satan çocuklar...

_Açım, diye bağırdı çocuk son model mersedesli adama.
_Açım, abicim açım...

Mersedes durdu. Arabanın camı yavaşça açıldı. Adam camı yarıya kadar açtı. Parayı ucundan tutarak uzattı.Cam bir anda kapandı.Para camda kaldı.Çocuk uzandı parayı alamadı.Çirkin bir gülme sesi duyuldu..

Bu beyefendi görünüşlü adamın, sabahları en büyük eğlencesi bu çocuklarla dalga geçmekti. Kimdi ki bu çocuklar? Nereden gelmişlerdi? BİR BÖCEK KADAR DEGERLERİ yoktu çocukların.

Halbuki onlar umuttu, geleceğiydi ülkemizin.GELECEGİ......
Küçük çocuk soğuktan morarmaya başlayan ellerini birbirine sürdü. Bir araba daha geliyordu. Yeniden bir umut belirmişti;
_Abi selpak ister misiniz? Dedi. Adam bakmadı bile. Duymadı. Zaten duysa da ilgilenmezdi.

Sokak çocuğuydu işte...Sokaktaki kedi köpek gibi bir şey..Sokak hayvanı yani.....Zaten bu çocukları aileleri çalıştırıyordu..Aman bana ne derdi bana mı düştü? O ne ilkti, bu sokaklarda, ne de son olacaktı.

Yürüdü gecenin al yalazında gecenin üstüne üstüne yürüdü… Ve bağırdı “Abi selpak ister misiniz?” diye. Ses yankılandı boş sokaklarda. Yine satamamıştı evde dayak onu bekliyordu.

Ya siz ,siz selpak ister misiniz?Hayır istediğinizi hiç sanmıyorum...Görmek bile istemiyorsunuz.Kafanızı çeviriyorsunuz, gülüp geçiyorsunuz,yaşanan trajedilere.......

Kafamızı çevirince görmüyoruz onları, yok oluyorlar sanıyoruz. Hâlbuki yok olmuyorlar onlar buradalar, oradalar, her yerdeler.

Onlar varlar..onlar kaybolmuş çocukluklarıyla, sanki çocuktan hayaletler....
Kaybetmeyelim onları, görmezden gelmeyelim. Sokagın pisliğine terk etmeyelim.

“ TERK ETMEYELİM. ONLAR BİZİM ÇOCUKLARIMIZ.”