Küçüğüm...
Bu yüzden sonsuz endişem
Savunmam bu yüzden
Bu yüzden bir küçük iz bırakmak için didinmem…
Ben hiç istemedim büyümek, zaten kabullenemiyorum da büyüdüğümü.
Hala küçük bi çocuğum ben. Bebek de olmak istemem derdimi anlamadan bana garip garip bakan insanlar etrafımda.
Ama yemeğini zaman zaman kendi yiyebilen, sokakta koşturup düşebilen, evlerin ki zillere basıp kaçabilecek kadar büyümüş bir çocuk. Ben öyleyim işte.
Faaliyet yok tabi, ama içim öyle. Görüntüm her ne kadar kocaaaman bir kız olduğumu göstermeye çalışsa da, içimdeki heyecanlar küçücük ellerim küçücük.
Ben büyümek istemedim hiç.
İki yüzlülüğün arasında kaybolup gitmekten korktum.
Hala dizlerimdeki yara izlerini arıyor minnacık gözlerim.
Anneme naz yapıp, babam şeker almayınca ağlamak istiyorum. Komşuların çocuklarında kavga etmek, sonra barışmak ve renkli istop oynamak da istiyorum. Çok şey istiyorum biliyorum çokkkk…
Salıncağa binmek istiyorum hala.
Sıra bana gelmiş olmasına rağmen inmeyenleri babama şikayet edip indirmek ve onlara pis pis gülerek sallanmak istiyorum. Oyunlarda mızıkçılık çıkarmak istiyorum. Saklambaç oynayıp ebeyi diğerinin yerini söylemek istiyorum. Büyünce kelimelerini kullanmicam eğer küçülürsem. Çünkü ben büyümek istemiyorum. Beni sırtımdan vursunlar, bana yalan söylesinler istemiyorum.
Küçükken çok daha masummuş yalanlar, suçlar. Keşke büyüncede öyle masum kalsa işlenen minnacık suçlar. Annem kulağımı çekse sadece.
Ama yüreğimde kocaman derin boşluklar ve korkular olmasa. Ağlaya ağlaya uyuyup kalsam en sonunda. Uyandığımda annemi yanımda bulsam.
Yok dime yok …
Ben büyümek istemedim ki…
#
